Rob 0405

Omdat het internet in Évora eruit lag, nu pas weer een nieuwe post;

De laatste check op de TB-200 is sinds eergisteren binnen.
Het zag er van tevoren al goed uit; goed weer (geen wolken en weinig wind) en een relaxe examinator.
Buiten de take-off is er weinig over de check te zeggen. Bij de takeoff kwam er precies op het moment van roteren (waar je van de baan los gaat) een vlaag tailwind, waar door ik een flink gedeelte van mijn lift verloor en als gevolg daarvan vlak nadat ik met de wielen van de grond was weer met alle wielen op de grond stond... gelukkig zat ik nog boven de runway, dus niks aan de hand, maar toch effe schrikken als dat gebeurt (samen met een stall-warning die afgaat).

Bij de check moest ik gewoon hetzelfde doen als wat ik de afgelopen weken heb gedaan, namelijk diverteren. Hiermee had ik nog nooit problemen gehad, dus ik verwachtte dit nu eigenlijk ook niet.
De examinator gaf me goed te vinden plaatsen op (die met dit weer al van een flinke afstand te zien waren) en ik heb ze allemaal kunnen vinden.
Verder heb ik nog 2 "forced landings" moeten doen, waarbij dus het gas wordt dichtgetrokken en ik de kist op een goed veld moet neerzetten. Bij de eerste van de twee kwam ik bij een veld vlak naast de snelweg terecht, wat best "apart" is, en bij de tweede kon ik het veld van Évora nog halen. Ik zat best wel te hoog, maar door flink te "slippen" (je hangt dan scheef, maar vliegt toch rechtdoor) kon ik flink wat snelheid en hoogte verliezen. Hierna nog een "low circuit" gevlogen, waarbij je dus op 500 voet blijft vliegen (150 meter) en toen gelandt.

De examinator was overal wel tevreden mee, dus hij is binnen, samen met mijn eerste streep op de schouders en mijn "wing".

Gisteren begonnen met Basic Instrument Flying, wat ook best goed is gegaan. Hierbij krijg je op een gegeven moment een soort oogkleppen voor je ogen gezet, waardoor je alleen nog je instrumenten kunt zien, maar niks buiten. Dus, het woord "Instrument Flying" zegt het al, je vliegt allerlei maneuvres puur op instrumenten. Pas op Final, dus vlak voor de baan, kon ik die oogkleppen af doen (tot dat punt had ik puur op instructies van de instructeur gevlogen) en kon ik hem op zicht landen, wat volgens mij de meest zachte landing tot nu toe was...

Vandaag ben ik weer in Nederland voor een paar dagen, waar ik mijn verjaardag ga vieren en waar ik (zie een aantal weblogs terug) zaterdag in de Ridderzaal aanwezig mag zijn om de 25-jarige zitting van de koningin bij te wonen. Dus wie weet, zien jullie me nog op TV of zo...

De groeten.

Zo, vandaag weer wat uren kunnen maken. Daar was ik wel blij mee, aangezien ik gisteren niet heb gevolgen vanwege een sterke cross-wind.

Vanmorgen stond ik meteen ingepland voor de eerste vlucht, wederom een solo-vlucht.
Wat erg opvallend was, was dat toen ik mijn paperen in orde maakte het sky clear was en toen ik op de baan stond er minstens zes achtste (dus "broken") bewolking hing. Het zag er laag uit, maar aangezien je niet kunt zien hoe laag, dit meteen maar getest door er zelf onder te gaan vliegen.

Ik haalde precies 2000 voet, wat genoeg is om weg te gaan (2000 voet is departure altitude en 2000 voet is hoog genoeg om VFR te vliegen). Aangezien de temperatuur langzaam opliep, was te verwachten dat de wolkenbasis ook hoger zou komen te liggen (de temperatuur komt verder weg te liggen dan de dauwpuntstemperatuur) en volgens de TAF (Terminal Aerodrome Forecast) was dit ook zo.
Dus op zich geen reden om terug te gaan.
TOTDAT ik meer naar het noorden ging vliegen, waar je steeds verder boven zeeniveau komt (en de wolken dus relatief lager hangen) en waar het steeds meer heuvelachtig wordt.
Ik kon niet hoger komen dan 2000 voet (soms moest ik nog naar 1700 voet) en verderop was er volgens mijn kaart een MOCA (Minimum Obstacle Clearance Altitude) van 2600 voet.

Praktisch gezien zou je je dus niet aan de MOCA kunnen houden (en daardoor niet meer 1000 voet separatie met het hoogste obstacel in de buurt hebben), maar aangezien dit niet mag en ik met al die wolken om me heen me niet 100% op mijn gemak voelde om VFR door te gaan, besloot ik maar om tegen mijn zin in (ik wil namelijk snel klaar zijn) terug te gaan naar het veld. Het heeft weinig zin om om die reden door te vliegen en dan misschien later in de problemen komen.
Ik heb van mijn 2 geplande uren wel nog 1 uur volgemaakt door wat circuits te vliegen en wat landingen te oefenen... uiteraard niet meteen een full-stop landing gemaakt. Aangezien de circuithoogte 1800 voet is en het veld meteen naast je is, is dit natuurlijk altijd mogelijk.

Maar in ieder geval, later in de middag nog een solo diverteer-vlucht gemaakt van 2,5 uur richting Faro. Tijdens deze vlucht waren mijn "waypoints" allemaal kleine vliegveldjes, met een baan van gras of zand, die wel nog op de kaart staan maar vaak niet meer in gebruik zijn.
Dit was te merken ook, want als ik mijn volgende waypoint moest melden, kreeg ik bijna altijd als antwoord "say again?"... Leg hem maar eens uit in je beste portugees dat je naar een of andere zand-strip van 500 meter gaat, genaamd Monte das Tezas Safara bijvoorbeeld...

Door mijn hoogte van 2000 voet maakte ik in de buurt van Faro wel nog iets "leuks" mee. Faro approach kon mij niet verstaan en ik hun ook niet, door wat bergjes die ertussen lagen. Dus na een paar keer oproepen zonder antwoord, kwam er opeens een kist van Aerocondor, of Condor (of zoiets) die naar Faro op weg was die voor mij mijn berichten doorspeelde naar Faro. Eigenlijk hetzelfde als wat ik heb gedaan voor die man met z'n noodlanding (zie vorig weblog). Wel leuk dat een of andere commerciële jet dit effe voor je doet, in je kleine Tobago...

Voor de rest niet veel te melden over die vlucht, maar uiteeraard wel nog wat foto's gemaakt. Onder andere van een mooi "huisje" aan het meer Barragem de Santa Clara. Daar zou ik ook wel willen wonen;


Verderop nog langs de kust gevlogen, wat altijd erg mooi is. Hier zijn nog wat plukjes bewolking te zien op ongeveer 2000 voet, waar ik overigens het soms toch niet kon laten om heel effe door zo'n klein wolkje heen te vliegen;




Als laatste nog iets wat een obstakel kan zijn als je op 2000 voet vliegt ;

Nou, vandaag iets meegemaakt wat ik misschien nooit meer meemaak... Ik begin bij het begin...

Ik vertrok vanochtend voor wederom een solo-vlucht van 2 uur. Ik ben net weg van het veld, klimmend naar mijn aangevraagde hoogte, komt de controller van Lisbon Mil met het volgende bericht; "Diana 140, I just lost radar contact with an aircraft, 5 nautical miles south of your position, last message was that he had an engine failure. Can you please check the last reported position".
Nou, dan begint de adrenaline te stromen. Ik kon aan zijn stem horen dat hij best "geschrokken" was.
Ik moet dus gaan zoeken naar een kist ten zuiden van mij die van de radar is verdwenen en waarvan de motor was uitgevallen... niet echt een prettig iets.

In ieder geval, de controller gaf me de koers die ik moest vliegen en de afstand. Omdat ik dat zelf een beetje onnauwkeurig vond en ik een kaart van het gebied bij me had (wat hij waarschijnlijk niet wist) vroeg ik de exacte coördinaten. 39 graden en 29 minuten Noord en 008 graden 19 minuten West waren de coördinaten waar het laatste radiocontact was.
Ik dus dat punt op mijn kaart gezet en daar naartoe gevlogen en systematisch (ik wil op zo'n moment niet mijn oriëntatie kwijtraken) het gebied gaan verkennen.
Ik verwachtte eerlijk gezegd het ergste aan te treffen, aangezien er veel bomen, meren en bergjes in dat gebied waren.

Na een minuutje of twee te hebben gezocht vroeg Lisbon Mil of ik iets had gevonden en ik wilde net "nee" zeggen toen ik in mijn ooghoek het vliegtuigje zag. "Yes, I have the plane now at my 9 o'clock, descending to check if everything is okay".

Op het eerste gezicht zag alles er goed uit, want hij had hem mooi in waarschijnlijk het enige open veld neergezet. Ik vloog er over heen zei op dat moment tegen Lisbon Mil dat hij precies onder me zat (zodat zij op hun scherm de exacte locatie kunnen zien).
Niet veel later kreeg ik opeens een oproep van de piloot van die kist. "Diana 140, this is CS-***, the pilot and the plane are okay, please inform Lisbon Mil...".
Het bleek dus, omdat hij tussen die bergjes was geland, hij geen radiocontact met Lisbon Mil kon krijgen (en andersom ook niet).
Ik dus meteen aan Lisbon Mil doorgegeven dat alles okee was, waarna die controller opeens heel opgelucht klonk, ook logisch. Daarna, na een een paar keer boven hem te hebben gecirkeld, nog eens aan de piloot gevraagd of alles okee was en of ik weer weg kon gaan. Hij zei dat alles okee was, bedankte me en wenste me nog een prettige vlucht.

Super toch? Als eerste is er gelukkig niks gebeurt, heb ik toch kunnen helpen en dit, naar mijn mening professioneel opgelost en zo'n situatie ook weer eens meegemaakt.
Hopelijk blijft het bij deze manier en hoef ik nooit zelf een echte noodlanding te maken, die ik nu overigens al heel vaak heb geoefend voor mijn checks... Ik vraag me toch altijd af of je het in het echt dan net zo goed zal doen als deze man, die op z'n vrije zaterdag gewoon voor een pleziervluchtje ging (trouwens wel vertrokken van Évora).

De vlucht hierna weer gewoon vervolgd en wat wel opvallend was, was dat die man van Lisbon Mil, buiten het feit dat hij me al 3 keer had bedankt nadat ik alles had doorgegeven, bij bijna elke punt waar ik me meldde, hij antwoordde met "thank you sir".

Terug aangekomen op school wist iedereen al meteen wat er was, aangezien iedereen onder de 5500 voet in het midden van Portugal op dezelfde frequentie zit.
Ik zag ook dat mijn instructeur, die met een andere student op dezelfde tijd aan het vliegen was, alles op de radio had meegekregen.

Toch leuk achteraf. Ik ben benieuwd of ik die man nog eens tegen kom, aangezien hij vaker op het veld van Évora is.

Dan kan ik hem onderstaande foto laten zien... ik moet hierbij wel zeggen dat ik deze niet op het moment heb gemaakt toen het allemaal net gebeurd was. Ik heb mijn vlucht vervolgd, maar ben anderhalf uur later, op de terugweg er nog eens overheengevlogen om te kijken wat er nog was, en heb hem toen gemaakt;



Vergelijk trouwens bovenstaande foto eens met de onderste, en zie hoe moelijk hoogspanningskabels vanuit de lucht zijn te zien. Niet fijn bij een noodlanding...



Wat me trouwens nog opviel is dat ik meteen na deze vlucht een andere vlucht had, deze keer met instructeur en dat er opeens een andere controller bij Lisbon Mil zat. Volgens mij was die eene controller erg aan weekend toe... net als mij!

Zo, de derde weblog in 3 dagen...

Gisteren was al bekend dat er rond de middag een koufront over zou komen. Vanmorgen stond ik gelukkig ingepland om om 9 uur 2 uurtjes te vliegen, dus zo snel mogelijk alles voorbereidt en vertrokken. Bij Lissabon waren er al wolken en regen voorspeld, dus het zou niet lang duren voordat dat front hier zou zijn.

Zie hier Portugal met het front op de Significant Weather Chart;


Bij vertrek van mijn zoveelste solo-navigatievlucht was het weer prima... een paar wolkjes in de lucht, maar goed...


Mijn vlucht was gepland langs de Spaanse grens, dus weg van het front. Hier waren totaal geen wolken in de lucht te zien, maar ik kon in de verte het front aan zien komen;


Aangezien ik het steeds dichterbij zag komen, heb ik besloten om niet te ver naar het noorden door te vliegen, maar redelijk "in de buurt van" het veld te blijven (binnen een straal van 70 km) door een stuk van mijn originele route af te snijden.

De bewolking begon op de weg terug zoals verwacht steeds wat verder te zakken (wat normaal is bij een front), maar die ben ik (ook zoals verwacht) steeds voorgebleven.
Het was wel mooi om dan op 2500 voet precies onder de wolkenbasis te vliegen. Een paar meter omhoog en je zat gewoon erin;


Voor de rest alles prima gegaan, maar daarna niet meer gevlogen omdat, je raadt het al, de bewolking te laag kwam en de windsnelheid te hoog...

Morgenmiddag zou het weer goed vliegweer worden, alleen wel een sterke wind, dus we zien wel. In ieder geval nu nog maar 15 uur te gaan tot de laatste check op dit type vlegtuig.

De 300 Nautical Miles trip is een feit. De langste solo vlucht van de opleiding. Het was mooi weer ervoor en zo goed als windstil, wat aan de rook uit deze torens is te zien;

(klik op de foto's om ze groter te maken)


Het schijnt overigens altijd zo te zijn dat er bij de 300 NM trip altijd wel iets fout gaat... Ik dus hopen dat ik uitzondering op de regel was, maar nee... niet lang na het nemen van deze foto, onderweg naar het vliegveld van Coïmbra, waar ik effe een half uurtje mijn benen zou strekken, gebeurde het dan toch.

Bij iemand op dezelfde frequentie (Lisbon Mil) was de "transmit-button" blijven steken, wat deze persoon niet in de gaten had. Dus iedereen op de frequentie, wat waarschijnlijk tientallen toestellen tegelijk zijn, hoorde gewoon deze persoon ademen in zijn microfoon (en af en toe eens hoesten)... Het probleem is dan dat deze persoon de hele frequentie blokkeert, want niemand anders kan dan meer wat zeggen...
Dus die man van Lisbon Mil maar allemaal kisten oproepen (hij was gelukkig wel nog redelijk te horen), maar hij hoorde maar geen antwoord... best frustrerend...

Op een gegeven moment, en dat was letterlijk een half uur later, waarin Lisbon Mil mij ook nog een paar keer had proberen op te roepen, was die knop van diegene weer losgegaan en was de frequentie weer vrij.
Mooi op tijd, want ik wilde net mijn daling naar Coïmbra gaan inzetten en het is toch prettiger als ik dat aan Lisbon Mil doorgeef.

De nadering op Coïmbra (op een bergje tussen de bomen, altijd fijn);


De "toren";


Even de benen strekken en een stempel in mijn nav-log laten zetten en weer verder naar Aveiro.
Onverwacht, dicht bij Aveiro, werd ik overgezet naar een frequentie van de toren van een militair veld in de buurt, vlak bij Porto, die hun approach schijnbaar over Aveiro hadden lopen. Die man was totaal niet te verstaan. Niet door zijn Engels of zo, maar er was bijna alleen maar ruis te horen. Ik kwam erachter dat hij mij wel kon verstaan, dus ik maar gewoon doorgegeven welke richting ik uit vloog, wat mijn hoogte was en wat mijn intenties waren. Door het horen van een bepaalde ruis die maar 1 seconde duurde, nam ik maar aan dat het okee was.

Dus snel even tijd om een foto te maken van het voetbalstadion van Aveiro, waar ook het Nederlands elftal heeft gespeeld tijdens het EK;


Op een gegeven moment dan maar zelf naar de frequentie van Aveiro gegaan, waar ik geen antwoord kreeg, behalve van een klasgenoot die er net weg wilde gaan en die zei dat er buiten hem (zie het vliegtuigje links op het platform) helemaal niemand was op het veld...;


Op zich wel leuk, want dan kun je zelf bepalen hoe en op welke baan je gaat landen.
Dus meteen gedaald naar 500 voet (150 meter), wat je normaal ook niet doet, en een stukje over het strand gevlogen voordat ik ging landen;


Na de landing en het tanken, nog snel even op de foto met mijn klasgenoot, voordat hij weg ging;


En vervolgens was ik, buiten de man die mijn tanks had volgegooid en daarna verder ging met het kijken naar een gras-sproeier, letterlijk helemaal alleen op het veld.


Niemand in de toren, niet één ander vliegtuig op het veld, niks... alleen de wind kon ik horen.


Dus na even een broodje wat ik had meegenomen te hebben gegeten, meteen weer weg gegaan en een klein stukje over zee gevlogen, wat echt mooi is om te doen...


Buiten dit is de terugvlucht prima gegaan. Nog even een touch & go gemaakt op Santarem, wat altijd leuk is om te doen, aangezien je daar vlak over de snelweg komt;


And last but not least, vlakbij Évora, het plaatste Montemor O Novo;


Het was een lange, maar heel leuke vlucht om gedaan te hebben. En ik kan weer 3 uur en 3 kwartier vliegtijd bijschrijven, waardoor ik al tegen de 60 uur aan begin te lopen...
Morgen sta ik voor 3 keer 2 uren ingepland, en laat het net nu morgen slechter weer worden... erg jammer want zo vaak sta je niet 6 uren ingepland, maar ja... toch ga ik er nog van uit dat ik eind deze maand klaar ben op dit type vliegtuig.

De laatste tijd is het perfect vliegweer hier, dus ik kan weer wat uren maken.

Zo ben ik gisteren op een navigatievlucht naar het zuiden geweest. Het was best een mooie route, waarvan ik een paar mooie foto's heb kunnen maken...
Ik had overigens een andere route naar het noorden gepland, maar opeens werd een groot gebied ten noorden van ons veld gesloten, omdat er parachutisten van het leger gingen oefenen...
Dus meteen hals over kop die andere route gepland, een nieuw vluchtplan ingediend en om 5 uur lokale tijd vertrokken.

Meteen in het begin van mijn vlucht had ik het geluk dat ik niet meteen naar mijn geplande 3500 voet mocht klimmen, omdat er een paar F-16's op die hoogte zaten, dus moest ik op 2000 voet blijven.

Laat ik nou net richting het grootste stuwmeer van Europa vliegen (4 miljoen m3 water) met een flinke stuwdam, de zogenaamde Alqueva Dam...
Goede kans om wat foto's te maken:

(Klik op de foto's om ze te vergroten)




Na ongeveer 3 kwartier vliegen kwam ik nog een plaatsje tegen tussen de bergen, genaamd Luzianes, dus ik dacht "doe eens gek, maak eens een foto"...



Aangezien ik toch bezig was foto's te maken, heb ik er ook een van mezelf gemaakt, "in action";



Vlak voordat ik weer ging landen in Évora, zag ik aan mijn linkerkant het hotel liggen, waar we allemaal zitten;



En toen ik na mijn vlucht uitstapte, zag ik dat de vlucht helaas niet zonder slachtoffers was verlopen;



Het was dus uiteindelijk een lange dag geworden (van 8 tot 8 op school geweest), maar het was zeker weer de moeite waard.

Vandaag ben ik nog een uur gaan diverteren. Dit houdt in dat je pas tijdens het vliegen moet kijken waar je naar toe gaat.
Je krijgt dan van je instructeur alleen het eerste punt te weten, zodat je weet welke departure je moet hebben.
Vlak voordat je gaat vertrekken, stopt hij je een envelop in de hand, met allemaal plaatsnamen erop, waarbij je dan tijdens het vliegen moet gaan berekenen welke richting je uit gaat vliegen (het zijn lange stukken, dus het moet nauwkeurig gebeuren, wil je niet verdwalen), hoe lang het van punt naar punt gaat duren enz...
Op zich best leuk en niet al te moeilijk.

Ik heb vandaag "tussen al mijn rekenwerk door" nog een foto genomen van een marmer-groeve, zo'n 45 kilometer ten noord-oosten van Évora;



Morgen is het trouwens tijd voor de langste solo-vlucht van de opleiding, de zogenaamde "300 nautical miles trip" (das ongeveer 550 kilometer) waarbij ik ga stoppen op het veld van Aveiro en Coïmbra en waarbij ik wat touch and go's ga maken op het veld van Santarem, wat meteen achter een grote brug ligt waarover een snelweg loopt.
Dat belooft nog veel foto's morgen.

En deze heb ik vandaag gelukkig ook gehaald.
Het was een pittige vlucht, met een strenge examinator (waarbij voorheen meerdere mensen zijn gezakt) en waarbij je zo goed als geen fouten mag maken, maar alles is gelukkig "goed" gegaan...
Goed tussen aanhalingstekens, omdat er natuurlijk net bij zo'n check weer technische dingen mis moeten gaan...
Ten eerste een klein ding; de motor wilde maar heel moeilijk starten en als tweede, de airco werkte niet... best vervelend met dit weer (maar nu was ik tenminste niet de enige die "het zweet op het voorhoofd had staan") maar natuurlijk geen no-go item.
Toen ik op de baan stond om in take-off te gaan en mijn transponder wilde aanzetten, zag ik dat het test-lichtje het niet deed, dus óf dat lampje is kapot, óf de hele transponder is kapot... voor de lezers die niet weten wat een transponder is, dat is een apparaatje waarmee de verkeersleiding je op hun radar kan zien en waarmee ze dus je hoogte en vliegrichting e.d. kunnen zien.
Ik dus de examinator medegedeeld dat de transponder niet werkte, maar van hem mocht ik gelukkig toch gaan.
Na een "short field take-off" ging ik richting mijn training-area waarbij ik me dus moest aanmelden bij Lisbon Mil (de verkeersleiding in Lissabon die me op hun radar moest zien). En van hun kreeg ik te horen "no radar contact ", dus de transponder was kapot... Dus aan Lisbon Mil maar verteld wat we gingen doen het komende uur en dat we zouden zeggen als we ons training area weer gingen verlaten.

In de area heb ik nog was "approaches to stall" gedaan en een paar "forced landings" wat gelukkig allemaal goed ging, en tevens wat standaard vliegwerk... tussen al deze oefeningen door kreeg ik ook nog theorie-vragen, dus het was effe flink zweten...

Bij terugkomst zou ik eerst een landing maken zonder "flaps", maar in de buurt van het veld trok hij opeens het gas dicht en zei hij doodleuk "engine failure"... nou, dus meteen richting begin van de baan gestuurd, aangezien ik dacht dat ik de baan anders nooit zou halen, maar uiteindelijk kwam ik zelfs te hoog uit boven de baan...
Ondertussen was ook de wind nog eens gedraaid en kwam dus meteen de tegengestelde baan in gebruik... dus ik moest me gelijk omdraaien om weer een nieuwe landing te maken, dus in tegengestelde richting, wat deze keer wel een short-field landing zou worden.
Deze ging op zich niet verkeerd, maar ik kwam wel iets te hard neer... het enige goede hiervan was dat opeens de transponder het weer deed .

Na nog een circuit te hebben gemaakt met een normale landing, kon ik terug taxiën. Het enige wat hij toen nog vond was dat ik te snel aan het taxiën was, wat ik toen pas voor het eerst in mijn 40-urige geschiedenis heb gehoord, maar ja...

Na het uitzetten van de motor kreeg ik in ieder geval meteen te horen dat ik was geslaagd en dat hij tevreden was met het vliegen... dus weer een last van mijn schouders af...

Nu is het alleen nog maar puur navigeren tot aan mijn 70-uurs check, waarna ik klaar ben op dit type vliegtuig en ik een paar weekjes naar huis mag.
Ik hoop trouwens eind deze maand klaar te zijn, want ik heb de "grote eer" om als 1 van ruim 200 25-jarige Nederlanders (die dan op die dag 25 worden) te zijn uitgenodigd om op 3o april bij de viering van de koningin te mogen zijn, die dan viert dat ze 25 jaar koningin is.

Voor de rest, mijn ouders en mijn broer zijn afgelopen weekend 4 dagen op bezoek geweest, wat 4 super leuke dagen waren, waarvan voor mij (en waarschijnlijk ook voor hun) de 2 dagen Albufeira het mooiste waren. Het was goed weer en erg relax om dan effe 2 dagen echt op vakantie te zijn:

Balkon-uitzicht in Albufeira;


Terrasje bij het strand;