Bekijk deze site in een resolutie hoger dan 1024 x 768 voor een goede lay-out.
Klik op een foto voor een groter formaat!
vrijdag, april 21, 2006
Klaar met de sim
En voor de zoveelste keer weer wat examens afgesloten. Deze keer de simsessies.
Na precies 2 jaar lang studeren en examens doen, ben ik daar voorlopig ook wel even letterlijk en figuurlijk klaar mee.
Wel ontzettend gaaf om weer op een Full Flight Sim te kunnen vliegen. Al kregen we nu alleen maar failures, toch was het leuk.
Vanaf gisteren dus weer terug in Nederland. Ik ben weer op een goede datum teruggekomen aangezien het weer hier vanaf gisteren ook weer goed is. In Madrid heb ik trouwens ook niet mogen klagen. Foto genomen 2 uren na het afsluiten van onze examens:
Nu wachten op het bericht wanneer ik naar Corsica kan voor de base training.
Na precies 2 jaar lang studeren en examens doen, ben ik daar voorlopig ook wel even letterlijk en figuurlijk klaar mee.
Wel ontzettend gaaf om weer op een Full Flight Sim te kunnen vliegen. Al kregen we nu alleen maar failures, toch was het leuk.
Vanaf gisteren dus weer terug in Nederland. Ik ben weer op een goede datum teruggekomen aangezien het weer hier vanaf gisteren ook weer goed is. In Madrid heb ik trouwens ook niet mogen klagen. Foto genomen 2 uren na het afsluiten van onze examens:
Nu wachten op het bericht wanneer ik naar Corsica kan voor de base training.
donderdag, april 13, 2006
Op avontuur
Eerste indruk van Rusland was bij het aanvliegen van het vliegveld. Veel bossen en sneeuw.
Aangekomen op het vliegveld begonnen de niet-standaard dingen al. Eerst een uur in een erg lange rij staan voor de douane om je visum te laten stempelen voordat je het land in mag.
Nadat je je stempel had, mocht je doorlopen naar de "baggageband". In plaats van óp de baggageband stonden alle koffers in een grote zaal verspreid naast meerdere baggagebanden, dus het was nog effe zoeken voordat je je eigen koffer tussen alle anderen had gevonden...
Dan naar buiten, waar meteen tientallen taxichauffeurs op je af stormen om je naar je hotel te brengen. "Sir, sir, where are you going?"... uitleggen dat je al een hotel hebt, wat ook nog eens meteen naast de terminal ligt had geen zin. Ze bleven je allemaal achtervolgen tot zelfs ver buiten de terminal... Alleen negeren hielp op een gegeven moment.
Dan kom je in je hotel, wat allemaal geregeld zou moeten zijn. Boeking was er inderdaad, maar je moest eerst betalen voordat je mocht blijven. Typisch Rusland. Eerst geld, dan pas de rest. Service (en vriendelijkheid) kennen ze daar niet.
Okee, ik maar alvast de eerste 2 nachten betaald, maar dan zou ik al snel aan mijn creditcard limiet zitten, aangezien het hotel van Madrid van een maand geleden ook nog niet van mijn rekening was afgeschreven.
Nu mochten we eindelijk onze kamer in... Overigens niet vergeten om een stempel van je hotel in je paspoort te laten zetten, want als je wordt aangehouden en je hebt geen bewijs van verblijfplaats, mag je meteen mee naar het politiebureau. En dat is onze voorgangers in Moskou overkomen... die hebben daar een dag mogen doorbrengen...
Tijd voor drank en eten, dus naar de supermarkt. Eerst effe wat Roebels pinnen en dan de bus pakken, aangezien de bushalte precies voor de ingang van het hotel was, en we erachter waren gekomen dat de supermarkt slechts 3 haltes verder was (dat is hier 10 kilometer).
Uiteraard hadden we net gepind en dus geen kleingeld. Betalen dus met 500 Roebel (15 Euro), terwijl de busrit 15 Roebel was. Meteen kom je erachter dat NIEMAND hier engels spreekt, dus leg maar eens uit waar je heen wil, met 10 russen achter je die willen instappen. Gelukkig stond er een meisje achter ons die een beetje engels sprak, dus die regelde ons effe een ticket. Krijg je iets van 20 briefjes aan wisselgeld terug, aangezien het maar 15 Roebel was voor een enkele reis. Meteen een dikke portemonnee.
De hele busreis proef je de russische sfeer. Iedereen is somber en ziet eruit alsof ze hun leven lang depressief zijn (is misschien ook zo).
Shoppen ging prima, alleen als je met flessen water (die niet in een plastic zak passen) weer de bus terug pakt, wordt je door iedereen nagekeken, alsof je een hele dure drank bij je hebt, die door niemand wordt gedronken (is in dit land misschien óók zo...)
Terug in het hotel moet je, voordat je de lift naar je kamer kunt pakken, langs een soort van uitsmijters en je hotelpas of paspoort laten zien...
En dan op je kamer, was dit het uitzicht:
Aan één kant het vliegveld, wat soms wel leuk was als je een Ilyushin of Tupolev ziet langskomen;
Aan de andere kant het grauwe landschap:
Okee, het was warm op de kamer, dus airco aan. Ik had gelezen dat het hotel dat had... niet dus. Geen airco beschikbaar. Okee, effe op internet dan. Ik had wel gelezen dat het hotel internet had. Nee helaas ook geen internet beschikbaar.
Hmmm, ik pak het boekje erbij en keek wat het hotel daar nog meer in aanbood. Een paar dagen later kwam ik er achter dat het hotel ook geen wasserette had, wat wel overal wordt aangeboden...
Na een lange reis en veel gedoe, was het uiteindelijk avond en tijd om te slapen. De dag erna zouden we gaan simmen. Bleek dat de verwarming niet uit kon en alleen maar vol open kon staan. En ja, ook die airco hadden we dus niet... Dan maar met het raam open slapen (buiten vroor het), en zelfs dan nog in alleen je onderbroek niet kunnen slapen van de hitte... 2 uren slaap was het resultaat.
De dag erna onze instructeur ontmoet, die in een ander hotel verbleef en gelukkig een huurauto had waarmee we met z'n allen naar het sim centrum konden.
De weg ernaar toe was erg interessant. De snelweg is een breed stuk asfalt waar alles en iedereen op kan rijden, zo snel ze zelf willen, banen zijn niet aangegeven, dus alles gaat kris kras door elkaar. En dan de voorrangsregel hier in Moskou, dat is er maar één: De grootste/duurste auto heeft voorrang... wij hadden dus wel vaak voorrang aangezien er veel Lada's rijden. Zelfs de politie:
Denk je dat je alles hebt gehad, kom je aan in het simcentrum... ik heb geprobeerd het anders te verwoorden, maar ik kan niet anders zeggen dat het veel weg had van een concentratiekamp... Je komt aan bij een grote ijzeren poort, met een dik slot erop. Daarnaast grote muren met prikkeldraad...
Dan komen er bewakers naar je toe, waar je je paspoort moet laten zien. Je mag niet meteen door, want er wordt eerst veel overleg gepleegd tussen de bewakers... na 3 keer proberen uit te leggen dat je naar de simulator moet door de woorden "simulator" en "airbus" te herhalen (hopelijk verstaan ze dat beetje engels nog) mag je uiteindelijk door. En ja, dan zie je dat er ook herdershonden als bewaking rondlopen...
Het simcentrum was een gebouw uit de tweede wereldoorlog. Het liet me denken aan het computerspel "Medal of Honor", waar er opeens zomaar een tank om de hoek kon komen. Foto's heb ik niet durven te maken met mijn camera (we werden goed in de gaten gehouden door allemaal bewakingscamera's) maar heb wel nog wat met mijn telefoon kunnen fotograferen. Mindere kwaliteit en helaas komt hier het Medal of Honor gevoel minder naar boven, maar toch:
De trap naar de deur:
Binnen weer langs bewaking en dan naar onze briefing-room, waar je dit uitzicht had:
Simmen ging ook niet soepel, aangezien er om de 20 minuten dingen stuk gingen, waardoor we uiteindelijk maar 2 uren in totaal konden simmen... die andere 2 uren dan maar een andere keer inhalen.
's avonds weer naar bed en nu niet 2, maar 4 uren slaap krijgen (ik begon te wennen aan de verwarming). Andere kamers hadden hetzelfde probleem, dus wisselen van kamer had geen zin.
Wel hadden we nu te horen gekregen van CAE dat we na deze nacht van hotel mochten wisselen, aangezien we hier tevel problemen hadden. We zouden dan in hetzelfde hotel als de instructeur komen te zitten, het Novotel. Met veel te veel luxe voor een veel te hoge prijs (250 euro per nacht). Aangezien CAE zou betalen keek ik hier al erg naar uit...
De ochtend erna inchecken in het Novotel. Bleek dat ze geen kamers vrij hadden met 2 aparte bedden en aangezien ik niet met Pascal in 1 groter bed wilde (en andersom ook niet) kregen we 2 éénpersoonskamers. En niet de minste. Had de receptie ons geplaatst in de duurste kamers van het hotel, zogenaamde Executive Rooms, op de bovenste verdieping, waar je alleen op kon komen door eerst je pas door een lezer in de lift te halen... Bij het inchecken wilde ik nog vragen of er niks goedkopers was (wist niet of ik dit wel kon maken bij CAE), maar denkend aan de afgelopen 2 nachten vond ik dat ik dit wel had verdiend...
Eigenlijk was de kamer niet zo heel bijzonder en de 380 euro! per nacht ook niet echt waard... maar eindelijk een kamer met airco. Ook had ik uitzicht op de lobby:
's Avonds weer naar de sim en weer slechts 2 uren kunnen simmen door problemen. En na al deze problemen had CAE ook besloten om ons weg te halen uit Moskou en ons in Madrid verder te laten simmen. Ze hadden een ticket geboekt met Aeroflot oms ons direct van Moskou naar Madrid te vliegen, op zondagavond (afgelopen zondag). Tickets konden we ophalen op het vliegveld.
Eindelijk konden we over 1 dag weg, waar we allemaal erg veel zin in hadden. Zondag hoefden we niet te simmen, dus konden we nog effe de stad in om foto's te maken e.d.
Je bent in Rusland, dus zelfs het land uitkomen is erg moeilijk...
Bij Aeroflot hadden ze de reservering binnen, maar nog niet het geld. En eerst moet het geld binnen zijn voorat je kunt vliegen. "Kom zondagochtend maar terug" was hun reactie.
Dus zondagochtend, de dag van vertrek, weer er langs. Het geld was binnen, maar
"bij de verkeerde Aeroflot". Het was binnengekomen bij Aeroflot in het centrum, maar niet bij Aeroflot op het vliegveld... Is dat niet hetzelfde dan??? Het is toch één bedrijf?
"En als jullie ze dan even bellen?" "No telefon, no telefon" was hun reactie... heel moeilijk allemaal. Enige oplossing was om ze terplaatse te betalen, anders niet naar Madrid, en daar had niemand zin in.
Betaald dus en met een gerust hart de stad in.
Nog nauwelijks de auto uit en we zagen een groep protesterende mensen. Waar het over ging wist niemand, maar de foto's zeggen wel veel:
Maar weer verder gelopen voor een foto van het gebouw ernaast. Geen idee wat het is, maar ja, je bent er maar 1 keer...
Dan dè foto's, namelijk het Rode Plein:
Samen met onze instructeur:
Ik en Pascal:
Een museum, waar we ook nog in zijn geweest;
Hierna kregen we honger en besloten we om even de russische keuken proberen te proeven en in een echt 100% russisch eettentje te eten. Na langs Mc Donalds en Pizza Hutten te hebben gelopen, waar we nu dus bewust niet wilden eten, kwamen we na een tijd zoeken langs iets wat er wel Russisch uitzag.
Niemand sprak er een woord Engels, dus alleen maar met wijzen (ondertussen kijkt iedereen je aan alsof je van Mars komt) krijg je je eten en drinken.
Je moet bestellen van een menukaart, waarvan je geen idee hebt wat erop staat. Één manier heb je dus en dat is op goed geluk iets aanwijzen:
Ik weet niet wat ik heb aangewezen, maar ik kreeg uiteindelijk zalm met aardappelpuree. Hier had ik erg geluk mee, aangezien de instructeur een salade (bestande uit 3 stukjes tomaat en 3 stukjes komkommer (met mayonaise) scheen te hebben aangewezen met een soort van smakeloos vlees (waarvan je waarschijnlijk niet wil weten wat het is), omringd met iets wat op deeg leek, maar het niet was...
Pascal had een soort brood, gevuld met iets waarvan niemand wist wat het was...
Dat ook weer gehad en nu weer terug naar het vliegveld om naar Spanje te kunnen.
We hadden de tickets, maar ze maken je het nog steeds niet makkelijk om weg te kunnen. Voordat je de vertrekhal binnen mag, moet eerst alles door zo'n scan apparaat. Je moet zelf weer door zo'n poortje met allemaal politie erbij en je paspoort laten zien.
Dan naar de incheckbalie, maar voordat je daar komt, wéér je baggage laten scannen en wéér door en poortje lopen. Bij het inchecken moest je daarna letterlijk voor elke gram extra bijbetalen, wat weer bij een andere balie moest gebeuren en waarna je weer achter aan de rij mocht aansluiten...
Dan langs de douane, waar nogmaals alles wordt gecontroleerd en je eindelijk je stempel krijgt dat je het land hebt verlaten (helaas is het op dat moment nog steeds geen feit).
Nog even op het vliegveld rondlopen, een laatste stukje "cultuur" meepikken, oftewel een wodka drinken met wat kaviaar erbij... en dan naar de gate lopen om er voor de zekerheid een half uur voor vertrek te zijn.
Komt er opeens een vrouw op ons af; "MADRID?" "Uhm, yes?" was ons antwoord. Waarna we waarschijnlijk in het russisch werden beledigd en ons werd duidelijk gemaakt dat we moesten opschieten en anders niet meemochten. Kon het dan toch nog mis gaan?
Gerend naar de gate, en wéér eerst alle baggage laten scannen, an dan halsoverkop het vliegtuig in, waar je dan 20 minuten voor vertrek in je stoel zit. Het blijft vreemd, maar ik heb het idee dat de tijd van vertrek in Rusland betekend dat het vliegtuig in takeoff gaat. En inderdaad, precies de tijd op onze instapkaart ging de kist in takeoff en waren we eindelijk op weg naar Madrid.
Het was een A320 (helaas geen Tupolev of iets dergelijks) dus onze instructeur zou ons met zijn Airbus-pas wel effe de cockpit in krijgen. De purser ging het de captain vragen, samen met zijn Airbus-pas en kwam effe later terug met een kort en krachtig antwoord "No". En liep daarna vrolijk verder...
Ik had het nu wel helemaal gehad met de russen en heb een lege rij stoelen gezocht om te gaan slapen. Ja inderdaad, lege rij stoelen. Er zaten welgeteld maar 40 man in de kist en dan nóg moesten we voor elke gram bijbetalen... dat was de druppel...
Dus nu om een erg lang verhaal kort te maken, zit ik in Madrid, met morgen mijn laatste sim-sessie voordat we maandag en dinsdag onze "examens" krijgen. Ik heb hier eindelijk weer kunnen bijslapen en weer fit de simsessies kunnen doen. Ze gaan tot nu toe prima. Goede resultaten en een zeer tevreden instructeur. Het is wel erg pittig moet ik zeggen... bijna alleen maar failures goed oplossen (niet meer oefenen) en dus ook nog veel voorbereiden elke dag. Vandaar dat ik nu pas tijd heb om weer eens wat te typen...
Het verhaal is nu ook weer lang genoeg geweest, het "grote" rusland avontuur is voorbij en het wordt nu tijd voor een nieuw avontuur: easyJet. In mei gaat het beginnen...
Aangekomen op het vliegveld begonnen de niet-standaard dingen al. Eerst een uur in een erg lange rij staan voor de douane om je visum te laten stempelen voordat je het land in mag.
Nadat je je stempel had, mocht je doorlopen naar de "baggageband". In plaats van óp de baggageband stonden alle koffers in een grote zaal verspreid naast meerdere baggagebanden, dus het was nog effe zoeken voordat je je eigen koffer tussen alle anderen had gevonden...
Dan naar buiten, waar meteen tientallen taxichauffeurs op je af stormen om je naar je hotel te brengen. "Sir, sir, where are you going?"... uitleggen dat je al een hotel hebt, wat ook nog eens meteen naast de terminal ligt had geen zin. Ze bleven je allemaal achtervolgen tot zelfs ver buiten de terminal... Alleen negeren hielp op een gegeven moment.
Dan kom je in je hotel, wat allemaal geregeld zou moeten zijn. Boeking was er inderdaad, maar je moest eerst betalen voordat je mocht blijven. Typisch Rusland. Eerst geld, dan pas de rest. Service (en vriendelijkheid) kennen ze daar niet.
Okee, ik maar alvast de eerste 2 nachten betaald, maar dan zou ik al snel aan mijn creditcard limiet zitten, aangezien het hotel van Madrid van een maand geleden ook nog niet van mijn rekening was afgeschreven.
Nu mochten we eindelijk onze kamer in... Overigens niet vergeten om een stempel van je hotel in je paspoort te laten zetten, want als je wordt aangehouden en je hebt geen bewijs van verblijfplaats, mag je meteen mee naar het politiebureau. En dat is onze voorgangers in Moskou overkomen... die hebben daar een dag mogen doorbrengen...
Tijd voor drank en eten, dus naar de supermarkt. Eerst effe wat Roebels pinnen en dan de bus pakken, aangezien de bushalte precies voor de ingang van het hotel was, en we erachter waren gekomen dat de supermarkt slechts 3 haltes verder was (dat is hier 10 kilometer).
Uiteraard hadden we net gepind en dus geen kleingeld. Betalen dus met 500 Roebel (15 Euro), terwijl de busrit 15 Roebel was. Meteen kom je erachter dat NIEMAND hier engels spreekt, dus leg maar eens uit waar je heen wil, met 10 russen achter je die willen instappen. Gelukkig stond er een meisje achter ons die een beetje engels sprak, dus die regelde ons effe een ticket. Krijg je iets van 20 briefjes aan wisselgeld terug, aangezien het maar 15 Roebel was voor een enkele reis. Meteen een dikke portemonnee.
De hele busreis proef je de russische sfeer. Iedereen is somber en ziet eruit alsof ze hun leven lang depressief zijn (is misschien ook zo).
Shoppen ging prima, alleen als je met flessen water (die niet in een plastic zak passen) weer de bus terug pakt, wordt je door iedereen nagekeken, alsof je een hele dure drank bij je hebt, die door niemand wordt gedronken (is in dit land misschien óók zo...)
Terug in het hotel moet je, voordat je de lift naar je kamer kunt pakken, langs een soort van uitsmijters en je hotelpas of paspoort laten zien...
En dan op je kamer, was dit het uitzicht:
Aan één kant het vliegveld, wat soms wel leuk was als je een Ilyushin of Tupolev ziet langskomen;
Aan de andere kant het grauwe landschap:
Okee, het was warm op de kamer, dus airco aan. Ik had gelezen dat het hotel dat had... niet dus. Geen airco beschikbaar. Okee, effe op internet dan. Ik had wel gelezen dat het hotel internet had. Nee helaas ook geen internet beschikbaar.
Hmmm, ik pak het boekje erbij en keek wat het hotel daar nog meer in aanbood. Een paar dagen later kwam ik er achter dat het hotel ook geen wasserette had, wat wel overal wordt aangeboden...
Na een lange reis en veel gedoe, was het uiteindelijk avond en tijd om te slapen. De dag erna zouden we gaan simmen. Bleek dat de verwarming niet uit kon en alleen maar vol open kon staan. En ja, ook die airco hadden we dus niet... Dan maar met het raam open slapen (buiten vroor het), en zelfs dan nog in alleen je onderbroek niet kunnen slapen van de hitte... 2 uren slaap was het resultaat.
De dag erna onze instructeur ontmoet, die in een ander hotel verbleef en gelukkig een huurauto had waarmee we met z'n allen naar het sim centrum konden.
De weg ernaar toe was erg interessant. De snelweg is een breed stuk asfalt waar alles en iedereen op kan rijden, zo snel ze zelf willen, banen zijn niet aangegeven, dus alles gaat kris kras door elkaar. En dan de voorrangsregel hier in Moskou, dat is er maar één: De grootste/duurste auto heeft voorrang... wij hadden dus wel vaak voorrang aangezien er veel Lada's rijden. Zelfs de politie:
Denk je dat je alles hebt gehad, kom je aan in het simcentrum... ik heb geprobeerd het anders te verwoorden, maar ik kan niet anders zeggen dat het veel weg had van een concentratiekamp... Je komt aan bij een grote ijzeren poort, met een dik slot erop. Daarnaast grote muren met prikkeldraad...
Dan komen er bewakers naar je toe, waar je je paspoort moet laten zien. Je mag niet meteen door, want er wordt eerst veel overleg gepleegd tussen de bewakers... na 3 keer proberen uit te leggen dat je naar de simulator moet door de woorden "simulator" en "airbus" te herhalen (hopelijk verstaan ze dat beetje engels nog) mag je uiteindelijk door. En ja, dan zie je dat er ook herdershonden als bewaking rondlopen...
Het simcentrum was een gebouw uit de tweede wereldoorlog. Het liet me denken aan het computerspel "Medal of Honor", waar er opeens zomaar een tank om de hoek kon komen. Foto's heb ik niet durven te maken met mijn camera (we werden goed in de gaten gehouden door allemaal bewakingscamera's) maar heb wel nog wat met mijn telefoon kunnen fotograferen. Mindere kwaliteit en helaas komt hier het Medal of Honor gevoel minder naar boven, maar toch:
De trap naar de deur:
Binnen weer langs bewaking en dan naar onze briefing-room, waar je dit uitzicht had:
Simmen ging ook niet soepel, aangezien er om de 20 minuten dingen stuk gingen, waardoor we uiteindelijk maar 2 uren in totaal konden simmen... die andere 2 uren dan maar een andere keer inhalen.
's avonds weer naar bed en nu niet 2, maar 4 uren slaap krijgen (ik begon te wennen aan de verwarming). Andere kamers hadden hetzelfde probleem, dus wisselen van kamer had geen zin.
Wel hadden we nu te horen gekregen van CAE dat we na deze nacht van hotel mochten wisselen, aangezien we hier tevel problemen hadden. We zouden dan in hetzelfde hotel als de instructeur komen te zitten, het Novotel. Met veel te veel luxe voor een veel te hoge prijs (250 euro per nacht). Aangezien CAE zou betalen keek ik hier al erg naar uit...
De ochtend erna inchecken in het Novotel. Bleek dat ze geen kamers vrij hadden met 2 aparte bedden en aangezien ik niet met Pascal in 1 groter bed wilde (en andersom ook niet) kregen we 2 éénpersoonskamers. En niet de minste. Had de receptie ons geplaatst in de duurste kamers van het hotel, zogenaamde Executive Rooms, op de bovenste verdieping, waar je alleen op kon komen door eerst je pas door een lezer in de lift te halen... Bij het inchecken wilde ik nog vragen of er niks goedkopers was (wist niet of ik dit wel kon maken bij CAE), maar denkend aan de afgelopen 2 nachten vond ik dat ik dit wel had verdiend...
Eigenlijk was de kamer niet zo heel bijzonder en de 380 euro! per nacht ook niet echt waard... maar eindelijk een kamer met airco. Ook had ik uitzicht op de lobby:
's Avonds weer naar de sim en weer slechts 2 uren kunnen simmen door problemen. En na al deze problemen had CAE ook besloten om ons weg te halen uit Moskou en ons in Madrid verder te laten simmen. Ze hadden een ticket geboekt met Aeroflot oms ons direct van Moskou naar Madrid te vliegen, op zondagavond (afgelopen zondag). Tickets konden we ophalen op het vliegveld.
Eindelijk konden we over 1 dag weg, waar we allemaal erg veel zin in hadden. Zondag hoefden we niet te simmen, dus konden we nog effe de stad in om foto's te maken e.d.
Je bent in Rusland, dus zelfs het land uitkomen is erg moeilijk...
Bij Aeroflot hadden ze de reservering binnen, maar nog niet het geld. En eerst moet het geld binnen zijn voorat je kunt vliegen. "Kom zondagochtend maar terug" was hun reactie.
Dus zondagochtend, de dag van vertrek, weer er langs. Het geld was binnen, maar
"bij de verkeerde Aeroflot". Het was binnengekomen bij Aeroflot in het centrum, maar niet bij Aeroflot op het vliegveld... Is dat niet hetzelfde dan??? Het is toch één bedrijf?
"En als jullie ze dan even bellen?" "No telefon, no telefon" was hun reactie... heel moeilijk allemaal. Enige oplossing was om ze terplaatse te betalen, anders niet naar Madrid, en daar had niemand zin in.
Betaald dus en met een gerust hart de stad in.
Nog nauwelijks de auto uit en we zagen een groep protesterende mensen. Waar het over ging wist niemand, maar de foto's zeggen wel veel:
Maar weer verder gelopen voor een foto van het gebouw ernaast. Geen idee wat het is, maar ja, je bent er maar 1 keer...
Dan dè foto's, namelijk het Rode Plein:
Samen met onze instructeur:
Ik en Pascal:
Een museum, waar we ook nog in zijn geweest;
Hierna kregen we honger en besloten we om even de russische keuken proberen te proeven en in een echt 100% russisch eettentje te eten. Na langs Mc Donalds en Pizza Hutten te hebben gelopen, waar we nu dus bewust niet wilden eten, kwamen we na een tijd zoeken langs iets wat er wel Russisch uitzag.
Niemand sprak er een woord Engels, dus alleen maar met wijzen (ondertussen kijkt iedereen je aan alsof je van Mars komt) krijg je je eten en drinken.
Je moet bestellen van een menukaart, waarvan je geen idee hebt wat erop staat. Één manier heb je dus en dat is op goed geluk iets aanwijzen:
Ik weet niet wat ik heb aangewezen, maar ik kreeg uiteindelijk zalm met aardappelpuree. Hier had ik erg geluk mee, aangezien de instructeur een salade (bestande uit 3 stukjes tomaat en 3 stukjes komkommer (met mayonaise) scheen te hebben aangewezen met een soort van smakeloos vlees (waarvan je waarschijnlijk niet wil weten wat het is), omringd met iets wat op deeg leek, maar het niet was...
Pascal had een soort brood, gevuld met iets waarvan niemand wist wat het was...
Dat ook weer gehad en nu weer terug naar het vliegveld om naar Spanje te kunnen.
We hadden de tickets, maar ze maken je het nog steeds niet makkelijk om weg te kunnen. Voordat je de vertrekhal binnen mag, moet eerst alles door zo'n scan apparaat. Je moet zelf weer door zo'n poortje met allemaal politie erbij en je paspoort laten zien.
Dan naar de incheckbalie, maar voordat je daar komt, wéér je baggage laten scannen en wéér door en poortje lopen. Bij het inchecken moest je daarna letterlijk voor elke gram extra bijbetalen, wat weer bij een andere balie moest gebeuren en waarna je weer achter aan de rij mocht aansluiten...
Dan langs de douane, waar nogmaals alles wordt gecontroleerd en je eindelijk je stempel krijgt dat je het land hebt verlaten (helaas is het op dat moment nog steeds geen feit).
Nog even op het vliegveld rondlopen, een laatste stukje "cultuur" meepikken, oftewel een wodka drinken met wat kaviaar erbij... en dan naar de gate lopen om er voor de zekerheid een half uur voor vertrek te zijn.
Komt er opeens een vrouw op ons af; "MADRID?" "Uhm, yes?" was ons antwoord. Waarna we waarschijnlijk in het russisch werden beledigd en ons werd duidelijk gemaakt dat we moesten opschieten en anders niet meemochten. Kon het dan toch nog mis gaan?
Gerend naar de gate, en wéér eerst alle baggage laten scannen, an dan halsoverkop het vliegtuig in, waar je dan 20 minuten voor vertrek in je stoel zit. Het blijft vreemd, maar ik heb het idee dat de tijd van vertrek in Rusland betekend dat het vliegtuig in takeoff gaat. En inderdaad, precies de tijd op onze instapkaart ging de kist in takeoff en waren we eindelijk op weg naar Madrid.
Het was een A320 (helaas geen Tupolev of iets dergelijks) dus onze instructeur zou ons met zijn Airbus-pas wel effe de cockpit in krijgen. De purser ging het de captain vragen, samen met zijn Airbus-pas en kwam effe later terug met een kort en krachtig antwoord "No". En liep daarna vrolijk verder...
Ik had het nu wel helemaal gehad met de russen en heb een lege rij stoelen gezocht om te gaan slapen. Ja inderdaad, lege rij stoelen. Er zaten welgeteld maar 40 man in de kist en dan nóg moesten we voor elke gram bijbetalen... dat was de druppel...
Dus nu om een erg lang verhaal kort te maken, zit ik in Madrid, met morgen mijn laatste sim-sessie voordat we maandag en dinsdag onze "examens" krijgen. Ik heb hier eindelijk weer kunnen bijslapen en weer fit de simsessies kunnen doen. Ze gaan tot nu toe prima. Goede resultaten en een zeer tevreden instructeur. Het is wel erg pittig moet ik zeggen... bijna alleen maar failures goed oplossen (niet meer oefenen) en dus ook nog veel voorbereiden elke dag. Vandaar dat ik nu pas tijd heb om weer eens wat te typen...
Het verhaal is nu ook weer lang genoeg geweest, het "grote" rusland avontuur is voorbij en het wordt nu tijd voor een nieuw avontuur: easyJet. In mei gaat het beginnen...
dinsdag, april 04, 2006
Diploma
Afgelopen weekend ook nog even de diploma-uitreiking kunnen meepikken... altijd leuk.
Hoezo een big smile?
Donderdag naar Moskou. Aangezien er daar geen internet schijnt te zijn in het hotel, komt pas daarna weer een update. Dat is over 2 weken.
Dasvidanja
Hoezo een big smile?
Donderdag naar Moskou. Aangezien er daar geen internet schijnt te zijn in het hotel, komt pas daarna weer een update. Dat is over 2 weken.
Dasvidanja
