Rob 0405

News from Down Under. Toch maar effe familie, vrienden en andere geinteresseerden updaten over wat ik tot nu toe allemaal heb uitgespookt. Heeft effe geduurt, maar ik had gedacht dat foto's uploaden wat makkelijker zou gaan. Dan heb je een internetcafe waar je geen usb stick in kan steken, dan eentje waar FTP niet werkt en dan heb je weer eentje waar wel alles op werkt, maar je usb stick niet in de poort past door de vorm van de computerkast...
Volgende keer maar een laptop mee, wat sowieso bijna iedereen heeft tegenwoordig. Een groot verschil met 6 jaren terug...

Na 25 uur zitten en 6 vliegtuigmaaltijden was ik eindelijk op de plaats van bestemming aangekomen. Darwin.

Het begon met de 777-300ER Emirates vlucht van Glasgow naar Dubai. Ik kwam om middernacht aan in Dubai en zou dan om 10 uur 'smorgens vliegen naar Sydney.
Oorspronkelijk was ik van plan om die 10 uren ergens op het vliegveld te slapen, maar een paar dagen na mijn boeking kreeg ik een email van Emirates, dat ze me een gratis hotelovernachting wilden aanbieden voor die lange stop-over tijd.
Ideaal! Een redelijk 4 sterrenhotel naast het vliegveld, met ontbijt erbij. Lekker! Daar kunnen veel maatschappijen een voorbeeld aan nemen...

Ontbeten en terug naar de luchthaven. Ik was al ingecheckt, net zoals mijn backpack, dus kon zonder baggage te hoeven slepen zo weer de terminal in. De 340-500 stond klaar voor de 13 en een half uur durende vlucht naar Sydney. Na een uur vertraging (er was iemand aan boord die zuurstof toegediend moest krijgen) vertrokken we.
Na takeoff in 1 lange rechte lijn in zuidoostelijke richting via de Malediven en west Australie naar Sydney, waar we pas de eerste echte bocht maakten om te landen...

Een erg lange vlucht, zonder slaap. Dat lukt me nooit goed in een vliegtuig.
Naast me zat een Franse vrouw die geen Engels kon. Dus na haar gebrekkig Engels dat ze geen Engels kon spreken en mijn gebrekkig Frans dat ik geen Frans kan spreken was het gesprek weer snel voorbij voor de rest van de 13 uur durende vlucht vlucht...
Heb veel achterin de galley gestaan, om wat de benen te strekken, te eten en drinken (buiten de normale maaltijden om) en wat met de erg leuke stewardessen te praten.

Om 7 uur 'smorgens lokale tijd was ik in Sydney. Het duurde een tijd om door de douane etc te komen, maar rond een uur of 9 was ik buiten, klaar om in te checken voor mijn volgende vlucht met Qantas naar Daarwin. Ook die vlucht met een 737 ging om kwart voor 11 gelukkig op tijd.

's Middags in Darwin. De warme tegenmoet. Het is het begin van het Wet season daar, dus het was een best vochtige hitte, maar nog wel goed te doen. Alles beter dan het Schotse weer!
In Darwin had ik afgesproken met Marianne, die ik een half jaar terug in Albufeira ben tegengekomen.
De eerste dagen wat gerelaxed en de Botanical Gardens ingegaan. Daar kom je dan weer van allerlei aparte dieren tegen. Varanen, wilde papagaaien en spinnen;


en mieren, die je als je ze aan de kont likt (ja echt waar) een soort citroensap afgeven. Vandaar dat ze ook als naam Lemon Ants hebben;


Nog een aantal dagen in Darwin gebleven om over de jetlag heen te komen (ik was op de raarste tijden van de dag moe) en om overigens ook over de 6 vliegtuigmaaltijden heen te komen.

Daarna zijn we allebei met een gehuurde campervan de outback in vertrokken. Eerste stop; Katherine, bekend om de Katherine Gorge:


Het was ontzettend warm, maar desalniettemin wilden we toch een wandeling maken. Er waren 2 wandelingen. Eentje van 3 kwartier en eentje van 3 uren. Het was op het heetst van de dag, 41 graden en we hadden niet veel water bij ons, dus de keuze was snel gemaakt. De wandeling van 3 kwartier.
Na ruim een uur lopen was het einde nog lang niet in zicht en leken we steeds verder van de start te komen. Alleen maar verbrande bomen om je heen en dus nergens schaduw. Buiten dat zijn er de vliegen die je in de outback het leven zuur maken. Ze komen massaal op je oren af om een of andere reden. En als je ze wegjaagt zitten ze binnen een seconde op je andere oor enz... En dan te bedenken dat Australie oorspronkelijk geen vliegen kende, maar de Europeanen deze per ongeluk hebben meegenomen...
Na een tijd kwamen we erachter dat we op de verkeerde wandeling zaten. Die van 3 uur. En na anderhalf uur lopen was het water zo goed als op en dan moet je nog anderhalf uur gaan in de brandende zon...
Was niet echt prettig om zo maar te zeggen, maar uiteindelijk hebben we het overleefd. Helemaal uitgeput en zonder ook maar 1 ander persoon tegen te zijn gekomen...
We waren er goed klaar mee en zijn ook maar niet nog eens de 'gorge' zelf in gegaan. Eerst ons koelkastje in de auto leeggedronken en een kwartiertje in de airco gezeten voordat we weer in staat waren te bewegen...

Je vindt vanalles in de outback. In de buurt nog een vliegtuigje tegen gekomen die waarschijnlijk ergens anders had willen landen...


's Avond ons zelf maar lekker verwend met een erg goede maaltijd in volgens ons guidebook het beste restaurant van Katherine, op een camping. Ik had een kamelenbiefstuk (erg lekker!) en Marianne iets van Barramundi (een lokale vis).

De dag erna een flink stuk gereden. Dat moet ook wel wat de outback van Australie is van noord naar zuid zo'n kleine 3000 kilometer.

's avonds wilden we gewoon langs de weg stoppen. We hadden een mooie plek gevonden, maar nadat alles klaar was gezet en we wilden koken op ons gasstelletje, bleek dat we geen lucifers hadden... foutje...
Hier stonden we:


Dus maar weer doorgereden naar de eerste de beste camping die we tegen kwamen. Dat was echt een spookcamping weer in the middle of nowhere...

Het was dorpje met een paar 'husjes' die je op de hand kon tellen. Achter een tankstation was de camping. Er stond helemaal niemand anders en toen we erop kwamen rijden (het was al donker) volgden we een pijl op een groot bord van karton, met 'manager' erop. Een stuk verder kwam uit een krotje van een paar vierkante meter iemand in z'n korte broek en dikke buik naar buien om onze 20 dollar (10 euro) op te halen. Meteen effe lucifers van hem 'geleend' en gaan koken en slapen.

De ochtend erna gaan douchen. Dat was ook apart. Het leek erop alsof we de eerste bezoekers waren in 10 jaar tijd. Er stond bij de douche nog een vergeten fles douchegel onder de spinnenwebben...
Eerst de kraan maar een tijdje hebben laten lopen en gedoucht in lekker koud water. Het was echt lekker, want snachts koelt het niet af en slapen in 35 graden en hoge vochtigheid is niet prettig.
Getankt en weer verder gereden richting Alice Springs. Dat was meer als een dag rijden. Na onderweg te hebben gestopt in de Daly Waters Pub, een pub zomaar weer midden in de outback met voor de rest niks eromheen.



Lekker koud biertje gedronken en weer verder. Volgende stop was Devils Marbles, een plaats waar rotsen aparte vormen hebben gekregen door de wind:













Weer flink een stuk verder. Onderweg, op de erg lange wegen. Het kan erg lang duren voordat je een bocht tegen komt:



Langs termietenheuvels:



En soms een Road Train. Een vrachtwagen met 3 tot 4 opleggers:



En 200 km voor Alice Springs langs de mangoboederij van Johnny Mango, waar ik 6 jaar terug nog goed heb gelachen met die eigenaar.
Hij leefde nog steeds, maar was deze keer druk aan het werk (of te dronken), dus had helaas geen tijd om mooie verhalen te vertellen.
Wel weer effe een fles mangowijn gekocht en een mango ijs.
Weer een paar kilometers gaan maken en deze nacht wel gewoon geslapen in de outback. Das wel het handige van zo'n campervan. Gewoon stoppen waar je wil en klaar.


De dag erna naar Alice Springs. De stad middenin Australie. Een stad met 26000 inwoners, waarvan ongeveer 1000 inwoners voor de CIA werken op een nabije Amerikaanse 'satellite-tracking station. Het is uiteraard een 'geheim' station en de mensen die daarvoor werken hebben ook officieel als beroep 'tuinman'. Als je door de goedverzorgde wijken gaat rijden waar ze wonen ga je het nog geloven ook...
Het was een erg warme dag en op onze camping (voor de accu op te laden waar onze koelkast e.d. op werkt) zijn we meteen het zwembad in gedoken. Duurde ook niet heel lang, want het zwembad zat vol met rare kevers die je de hele tijd steken... grrrrr....

Was wel een relaxe camping, met veel locals die daar gewoon blijken te wonen. Je hoort dan ook vaak genoeg als je naar het toilet of zo gaat: "Hey Matey, how's it goin'?"

Ook kom je aparte duiven tegen, met een kuif:



De tweede dag in Alice Springs ging het opeens erg veel regenen. Zo veel zelfs dat er water stond in de Todd river, de rivier door Alice Springs. Op zich best bijzonder, want er staat gemiddeld maar eens in de 7 jaar water in.

Na nog een dagje langer illegaal op de camping blijven staan zijn we na een paar dagen Alice Springs doorgereden richting de bekendste landmark van Australie, Ayers Rock, met daarna de volgende grotere bestemming, Adelaide. Nog een stukje rijden...




Daar nog een korte wandeling langs gemaakt;





Waar Marianne werd gebeten door een erg grote en agressieve mier:



Terug naar de auto, waar nu best veel dode insecten op zaten;




Om daarna de zonsondergang bij Ayers Rock te zien. Daar ook meteen maar gegeten:


Erg mooi om te zien hoe de kleur van die berg langzaam rood wordt:


De ochtend erna de wekker om 5 uur gezet om ook de zonsopgang te kunnen zien.
Onderweg was ik nog steeds niet helemaal wakker en toen ik na een minuutje of 10 in de buitenspiegel keek zag ik onze stroomkabel er nog aan hangen... Hebben we die meegetrokken van onze camping. De uiteinden van de kabel waren helemaal kromgetrokken en de kabel zelf was helemaal kapotgesleept over het asfalt...



Anyway, de zonsopgang was best mooi, maar het was er te druk en je kwam te dicht bij de berg om mooie foto's te maken.

Toch nog een paar gemaakt:




In de verte lagen de Olga's. Zag er ook mooi uit


en toen zijn we daar maar naar toe gereden om een lange ochtendwandeling te maken.


Soms lijkt het daar net alsof je op Mars loopt...



Leguaan


Mierenhopen


Terug op de camping nog was info over slangen die je hopelijk niet tegen komt


en er hing ook een papiertje over een man die zomaar vermist werd... Zomaar verdwenen. Auto met alle persoonlijke spullen was wel gevonden op de parkeerplaats.


Terug op de camping maar eens kijken of ze nog nieuwe stroomkabels te koop hadden in de supermarkt. Ze hadden maar 1 type. Een kabel van 10 Ampere voor 16 dollar. Aangezien wij 15 Ampere nodig hadden leek me dat geen goed idee om die te gaan gebruiken. Dan maar eens naar de receptie.
Daar konden we alleen die kabel lenen aangezien die moeilijk verkrijgbaar waren. 20 dollar borg moesten we daarvoor neerleggen, maar die zouden we terug krijgen bij het inleveren.
En zo hadden we weer een nieuwe kabel ter beschikking voor de rest van onze reis.

's ochtends weer vroeg het bed uit om zonsopgang te kunnen zien bij de Olga's, met Ayers Rock in de verte:




Daarna een lange rit van een paar honderd kilometer naar Kings Canyon. Een gebergte waar we een lange wandeling wilden gaan maken.
Na vroeg opstaan en met een lange rit voor de boeg heb je best zin in een bakkie koffie. Maar aangezien het altijd erg warm is in de outback hebben ze hier overal Iced Coffee te koop. Lekker!


Onderweg nog een apart bord. Alcohol verboden okee, maar om er apart pornografie bij te moeten vermelden?


Aangekomen bij Kings Canyon begonnen aan een lange, wat zwaardere wandeling, aangezien we deze midden op de dag deden, op het warmste moment van de dag. Daarom hadden we wel 6 liter water bij ons, maar om dat dan weer op je rug mee te moeten slepen.....

Een aantal foto's:






En dan precies op de helft van de wandeling, bovenop een berg, waar je alleen nog maar 2 uren door kon lopen naar het eind of 2 uren terug naar het begin, en waar je voor de rest nergens heen kan zag ik wat ik niet graag had willen zien: onweersbuien!



Niet veel later hoorde je het ook al goed rommelen om je heen en zag je in de verte de bliksem inslaan.
Daar sta je dan bovenop een berg, helemaal open, zonder iets waar je onder kan schuilen of nog belangrijker, je kan beschermen tegen bliksem...

Je kunt nergens naar toe, en ik zag me al midden in een onweersbui bovenop een berg zitten... niet prettig.
Zou dat de reden zijn geweest dat we de hele wandeling niemand anders zijn tegengekomen? Zouden die mensen meer weten van het weer of zo?

We konden maar 1 ding doen en dat was het tempo opvoeren en hopen dat we op tijd beneden zouden zijn of onderweg iets zouden vinden om te schuilen.

Anderhalf uur hadden we gelopen, de hele tijd onweer gehoord maar gelukkig bleek alles langs ons af te zijn gegaan.
Gelukkig maar, want ik moet toegeven, ik had hem wel effe zitten knijpen. Precies tot het moment dat we bij de auto kwamen. Vanaf toen hebben we constant in stortbuien en onweersbuien moeten rijden... Must be our lucky day!


's avonds op een camping gestopt waar het nog steeds aan het onweren was:


De ochtend erna bij het ontbijt (melk met cornflakes) was er nog iemand die de melk had geroken:




En toen we weg gingen de buik goed vol had:


Dan weer een paar honderd kilometer verder gereden


richting Coober Pedy, een plaatsje waar de mensen door het extreme woestijnklimaat voornamelijk onder de grond leven.
Maar onderweg eerst nog moeten tanken. Je komt meestal om de 150 kilometer een tankstation tegen. Bij het tankstation aangekomen viel me op dat het erg druk was.
Bleek dat door het onweer de electriciteit niet meer werkte en er dus ook niet meer getankt kon worden...
Het volgende tankstation was 175 kilometer verder en het vorige tankstation was 100 kilometer terug. We konden zelf met een volle tank 500 kilometer rijden en we hadden er al 325 gereden, dus we konden het misschien redden tot het volgende tankstation.
100 kilometer terug rijden hadden we allebei geen zin in. Dat is 2 uren lang voor niks op een lange rechte saaie weg rijden...
We gokten het er maar op en gingen rijden. 50 kilometer voor het tankstation begon ons benzinelampje te branden... shit!
Om zonder benzine te komen staan hadden we geen zin in daar met die hitte...

Mar uiteindelijk hadden we het net gehaald. Onze tank had een capaciteit van 70 liter en we hadden 66 liter getankt daar. Bleek dus nog maar 4 liter in te hebben gezeten...

Onderweg kom je in de outback genoeg auto's tegen die er gedumpt zijn.


Dat laat je er nog eens aan denken hoe ver je van de bewoonde wereld af zit als je autopech krijgt. Je hebt er geen bereik met je telefoon. Zelfs op de radio is alleen maar ruis te horen...

In Coober Pedy geslapen in een ondergronds hostel:


's avonds brak ook daar de pleuris uit. Zware onweers -en regenbuien.
Zo'n plaatsje is daar niet op berekend en de dag erna was behalve de snelweg bijna alles afgesloten. Je kon er echt niks meer doen. Dat was wel jammer, maar aangezien het nog een paar dagen zou regenen (de locals hadden dat in vele jaren nog nooit meegemaakt) zijn we maar via die snelweg verder gaan rijden...
Een plaatje wat je dus niet vaak zal zien in de regen. Coober Pedy:




Zoals ik al zei, onderweg kom je weer de raarste dingen tegen. Hier een erg oversize transport wat de hele weg in beslag neemt...


Flinke kilometers gemaakt tot we weer in de bewoonde wereld kwamen. Port Augusta, aan de zuidkust van Australie.
We wilden vanuit daar een tour gaan doen naar de Flinders Ranges, een national park wat erg mooi schijnt te zijn. Maar ook hier konden we de eerste dagen niet terecht aangezien door de regen alle wegen ernaartoe waren afgesloten...
Dan maar door naar Adelaide, een stad 400 kilometer verder op onze route en hebben we een paar dagen later vanuit daar de tour geboekt.

In plaats van een van de vele massa-tours te doen, waar je met 20 man in een busje wordt gepropt, hebben we besloten de tour te doen bij iemand die in de buurt van Flinders Ranges woont en daar een boerderij heeft.
We werden opgehaald in Adelaide, konden onze campervan voor die dagen kwijt bij een neef van hem die in Adelaide woont en zijn we zo met 1 ander iemand, een italiaan, doorgereden naar zijn boerderij.

Onderweg keek hij (Tom) eerst of ie nog post had, in z'n typische outback brievenbus, die werd bewoond door een dikke spin:




Erg gaaf om daar op een boerderij te blijven.






Alleen stikte het wel van de vliegen die je het leven zuur maken door de hele tijd op of in je oren te zitten... Ook je rug zit helemaal vol:


Op de boerderij kregen we nog een cursus 'whip-cracking':


De dag erna naar Flinders Ranges gereden in de 4WD van Tom. Er waren ook nog 2 Canadese bij gekomen.
Na een tijdje rijden onder andere een mooie wandeling gemaakt bij het zogenaamde Wilpena Pound.:


Daar kwamen we nog een kangaroe tegen die mooi stil bleef liggen voor een foto:


's avonds op de boerderij met een leuke groep gegeten




en de dag erna terug gegaan naar Adelaide.

Daar zijn we dezelfde avond doorgereden met onze campervan naar Kangaroo Island. Een eiland ten zuiden van Adelaide, waar je bijna alle typisch Australische dieren nog tegen komt.
In de avond pinguins gaan bekijken, aangezien deze overdag niet te zien zijn (ze zijn dan aan het vissen).




De dag daarna alle main attractions gaan bekijken op het eiland, aangezien dit qua weer de mooiste dag zou gaan worden.
Het begon met het bezoeken van 'seal bay' een strand niet met zeehonden, maar met zeeleeuwen. Erg leuk om daar zo dicht bij te kunnen komen. Er gebeurde vanalles op het strand...


Daarna tijd voor wat actiefs. Aangezien je geen hoge bergen met sneeuw hebt waar je kunt snowboarden, zijn we gaan sandboarden in 'little sahara'. Ook erg gaaf!


Daarna doorgereden naar Admiral's Arch, waar je allemaal luie zeehonden kon zien:




De rest van de dag gerelaxed op onze camping en maar eens de was gedaan...

De dag erna hebben we de hele dag op een strand doorgebracht, waar we ook hebben overnacht, om de dag erna om half 3 'smiddags de ferry terug te pakken naar het vasteland.
Het was 12 uur en de ferry vertrok om half 3. Nog effe tijd gehad om een bezoekje te brengen aan Paul's place waar je allemaal dieren kon voeren en vasthouden mocht je daar zin in hebben:




Het liep allemaal een beetje uit en uiteindelijk nog een uur moeten racen om de ferry te halen.
De ferry vertrok dus om half 3 en precies om 25 over 2 kwamen we aan. Bleken onze plaatsen te zijn weggegeven aan mensen die standby stonden... balen...
Maar gelukkig was er nadat alle auto's op de boot stonden nog een klein plekje vrij waar onze campervan precies in paste.

Op het vasteland gaan rijden richting Melbourne, via de Great Ocean Road. Zoals altijd vertellen foto's het meest:











In Melbourne hebben we kerst aan het strand gevierd. Erg raar om dat te doen in de zon, maar wel erg gezellig. Het was erg druk aan het strand. Iedereen aan de wijn of het bier en veel barbeques overal. Een erg leuke dag!

Zit nu in Canberra, de hoofdstad van Australie. 7200 kilometer gereden tot nu toe en nog ruim 300 te gaan tot Sydney.

Volgende bestemming; Sydney, waar we met oud en nieuw willen zijn. Daar blijven we dan tot de 10e nog anderhalve week lekker helemaal niks doen. En dan is de reis helaas weer afgelopen...

Misschien nog een update voor die tijd, maar zo niet, een Happy New Year!